Dahil nabasa ko ang open letter ni Harvey Keh (hindi kami close) na "Where are the Filipino Youth?"

Dahil hindi ko maiwasang mag-isip ng mga pangontra, ang unang naisip ko ay, "may karapatan nga ba ang kabataan na magsalita gayong hindi naman lahat sa atin ay nagbabayad ng tax?" Tipong, gobyerno ang mga magulang natin at tayo ang mga anak na madalas magreklamo at manghingi ng dagdag sa ating mga baon.

(Pero nagbabayad din tayo ng tax sa bawat pagbili natin ng mga produkto. Mapa-Jollibee man yan o bolpen, binabayaran natin ang tax. Pero yun nga, maliban na lang kung nagtatrabaho na tayo at merong pinagkukunan ng pangkabuhayan, hindi pa rin sa atin nagmumula ang perang ginagastos natin. Sa mga magulang [literal] pa rin natin ito nagmumula. Sa ngayon, parang mga fetus pa lang tayo, dependent sa kinakain ng ating mga ina)

Pero bakit natin kailangang makialam? Kasi, sa pananaw ko at magdilang anghel sana ako, hindi naman pang habambuhay ang pagkapit natin sa ating mga magulang. Tatanda rin tayo sa tamang edad, magtatapos ng kolehiyo, magtatrabaho, mabibigyan ng SSS, TIN No., at marami pang iba. At sa pagtanda natin, ipinapasa sa atin ang responsibilidad na pangalagaan ang ating bansa (o teritoryo). Parang sa Bible, ginawa tayong stewards; at bilang stewards-in-waiting, nasa atin ang karapatan na mag-demand sa mga matatanda ngayon na pangalagaan ang ating bayan hanggang tayo naman ang nangangalaga rito.

Tungkol naman sa NBN-ZTE scandal at sa pagdukot di umano kay Engr. Jun Lozada, nakakatakot ang mga naging rebelasyon niya sa Senado, at mas lalong nakakatakot na kayang bigyang rason ng mga opisina ng gobyerno ang kanilang mga ginawa, i.e. PNP. Hindi ako pamilyar sa mga pilosopiya sa likod ng pamamahala pero may nabasa akong isang artikulo ni Fr. Bernas tungkol sa "doctrine of qualified agency" na nagsasabing alter ego ng chief executive ang mga secretary, at anuman ang maging desisyon ng mga secretary, ipinalalagay na ito ang desisyon ng presidente, unless she disowns that decision. In short, ang PNP, bilang isang opisina sa ilalim ng DILG, na nasa ilalim naman ng pangulo, ay kumikilos nang ayon sa utos ng pangulo. (ngek!)

Anyway, ang nakakatakot sa nangyari kay Jun Lozada ay kayang itago at pigilan ng gobyernong ito ang paglabas ng katotohanan. Kung para sa katotohanan ang gobyernong ito, nasa kapangyarihan nitong ilahad lahat sa publiko ang anumang makatutulong sa pagpapalabas sa katotohanan. Pero hindi, ginagamit lamang ata ng gobyernong ito ang mga kapangyarihan at prebilehiyo nito upang higit pang itago sa publiko ang totoo. Tulad na lang halimbawa ng EO 464, kung saan hindi maaaring tumestigo ang mga matataas na opisyal ng gabinete o anumang opisina sa ilalim ng executive branch nang walang pahintulot ng pangulo.

Ewan ko na lang. Tanungin nga ulit natin, gobyerno (in general, hindi lang executive/legislative/judicial branch) ba ang dapat maglingkod sa mamamayan o mamamayan ang dapat maglingkod sa gobyerno? Siyempre ang ideal ay wala sa nabanggit kasi dapat nagtutulungan ang dalawa. Pero paano magkakaroon ng pagtutulungan kung wala naman tiwala ang isa sa pangalawa? Sa mga kasalukuyang pulso, lalong bumagsak ang kredibilidad ng gobyernong ito ayon sa mga mata ng taumbayan; pero sa ipinapakita ng gobyerno, pinagkakatiwalaan rin ba kasi nila ang taumbayan? Ang responsibilidad sa pagtukoy ng direksyong tatahakin ng isang bansa ay ipinataw sa gobyerno nang iluklok ito ng taumbayan sa paraan ng pagboto; pero hindi ibig sabihin nito'y nasa layaw ng gobyernong gawin ang anumang naisin nito sa bansa; sa halip, repleksyon pa rin dapat ng mamamayan ang anumang gagawin sa mamamayan ng bansang ito.

Aytengkyu. Bow.

think of undas as picnic.

one grand picnic-an.

and then you'll be able to differentiate how's it done with the poor vis-a-vis the rich.

then let's talk politics and power.

Sinong nagsabing walang pakialam ang mga tao sa nangyayari sa lipunan? Meron ngang gumagawa ng petisyon na humingi ng paumanhin ang ABC dahil sa discriminatory remark nila sa Desperate Housewives. Meron ding humihingi ng tulong upang matulungan ang mga Sumilao farmers. O diba, buhay na buhay!

Pero kung ako ang naging pangulo ng Pilipinas (kunwari lang ah), ganito ang gagawin ko:
1. Habang naka recess ang legislative body (parehong Congress at Senate), iaabolish ko ito. (so may kaso na kaagad ako sa constitution?)

2. Tapos, charter change. Bawasan ang kapangyarihan ng pangulo. Dagdagan ng kapangyarihan ang mga local government unit, mula sa mayor to governor. tanggalan ng Pork ang mga congressman; legislative sila, kaya trabaho nila na alamin ang pangangailangan ng tao at isabatas ito..problema na ng executive branch kung paano ito isasagawa.

3. Buwagin ang mga landed elite; ipatupad ang agrarian reform. (so bago maging pangulo, dapat nagawan ko na ng survey ang totoong lawak ng pagmamay-ari ng mga landed elites). Siguraduhin na hindi maging powerful ang mga landed elites at mga oligarchs. Strengthen the state!

4. Dahil diffused na ang power ng president, nakasalalay na sa bureaucracy ang iba. So, hindi na ako mag-aapoint ng mga secretary, bahala na ang mga departments, sa tulong ng extensive examination system, na pumili ng mga heads nila. Dapat ibalik ang prestige sa burukrasya!

5. Kaugnay ng 4, invest sa education at social services. Model: Switzerland o Singapore. Dahil wala silang gaanong natural resources, ginawa nilang main resource ang kanilang mamamayan.

6. Kaugnay pa rin ng 4, speedy trial for corrupt officials. pagagawa ko pa sila ng public apology for being corrupt. siyempre without parole or pardon. KILL!

7. Sa medium to long term goals, dahil wala ng landed elites, ipromote ang heavy industry. After 20 years, dapat may kakayahan na ang bansa na makagawa ng sarili nitong kotse (haha). So, dapat astig ang engineers natin. Gawing model: south korea at ang pag-usbong ng samsung, hyundai, etc.

8. Invest sa military at sa military hardware. Crush all enemies mula sa secessionist to extreme right. Model: US. gumawa ng maraming military schools (specialized) for specific tasks, e.g. marines, navy, etc. Pero, do not make them powerful to the point of becoming a threat to the presidency.

9. Bukod sa heavy industries, palakasin ang money/forex/etc market. gawing financial capital ang bansa (medium to long term goal). Ipromote ang mga kurso tulad ng Math, Financial Math etc.

10. Liberalize some sectors of the market (yung maraming oligarchs, so kasama ito sa proseso ng pagpapahina ng kapangyarihan ng oligarchs). Pero lagyan ng protection sa mga heavy industries (medium term).

(sorry, hang over lang ito ng elective class, ni machiavelli, at ng art of war.)

innocence.

mali.
alaala.
longing.
every thing.

delete.


innocence?

Pagmasdan ang dakilang monitor: nasa harap mo ang mundo!

Sa harap ng computer, nawawala ang nationality. lahat pantay-pantay: lahat entitled sa parehong impormasyon.

Sa likod ng computer, ibang usapan naman. Para kang tangang nakatulala sa isang karton.

At ang computer ay naging isang lagusan, isang butas sa time-space continuum. Isang blackhole. At sa loob ng computer isang ibang mundo ang nananahan. Isang walang mukhang mundo.

Nung maimbento ang bumbilya, siguro naging big thing sa lahat ng tao yun. Ganun din siguro nung maimbento ang bolpen.

Pero ngayon, sa sobrang daming bumbilya at bolpen, naging ordinaryong bagay na lamang sila. Nawalan ng kahulugan. Naging common.

(Assuming ihihiwalay natin sa equation ang mga hindi pa nakakaranas ng kuryente at wala pang karanasan sa pagsusulat)

Tulad siguro ng journaling.

Hindi ako psy major kaya hindi hindi ako sigurado sa isusulat ko: ang isang artist daw, pag gumawa ng art at hindi binabayaran para gumawa ng art, mas motivated gumawa ng art. Pero bayaran mo ito para gumawa ng art, as in gumagawa lang siya not out of hobby o interest kundi dahil kailangan, dahil binayaran siya para gawin yun, nawawala ang motivation para gumawa ng magandang art.

(Sabagay, hindi rin ako artist at hindi rin ako gumagawa ng art para lubusang maunawaan tong sinasabi ko. Bakit ko pa nga ba sinulat in the first place?)

Kung mas matalas ang mga salita sa bolo, mas malalim ba ang mga sugat na nagagawa nito?
Edi mas masakit ang abstract kesa sa physical?

pti.

Once there was an issue...

SAY WHAT?!

For real? No way...Sana totoo.


Then again, no thanks.

Hey Sab, bakit gulanit ang damit mo? Ginahasa ka ba ng halimaw na nangangain ng laman? Nilisan na ba ng tamis ang iyong katawan?

Hey Sab, tahan na. Ngayo'y kapiling mo na ang mga basura, habang ang iyong katawan ay natutunaw na sa asido't maya-maya'y magiging pataba na.

Hey Sab, ang sarap mo.

Naging tao ka na lang sana.

Tahimik ako.
Onting pisil pa, manginginig na ako.
Onting pisil pa, magsasalita na ako.
Onting pisil pa, pasigaw na akong magsalita.

Tulad ng mobile phone.

!@#$%^&!?!

Code: Power Overwhelming.

Target: Sharp e-copy (photocopying machine)
Mision: Make love with it.

Oh...so square....and hard..
you make me hard.
Oh...covered ka pa ng puting tela...
huhubaran kita....

Isasaksak muna kita
nang ma-turn on ka...

Oh..may pulang ilaw..
"Push the button"
ba ang gusto mo?

Sige, hihimasin muna kita
habang pinipindut-pindot ang button mo....

bakit glowing ka?
oh.. may lumalabas...
may isa pa.....at isa pa.....

ilang beses ka rin nilabasan...

Buti na lang maganda ang pagkakakopya
sa kamay ko.

Apir tayo.

NCO ka namin dati.
Alam ko kinupal pa kita't pinahirapan.
Ang cute mo kasi, tabachingching.
Tahimik ka lang sa klase.
Isa ka pa nga sa 3 pigs ng class diba?
Haha, ang memory ko sa'yo,
lagi kang natutulog.

Nagpaalam ka na pala.

Makarating ka sana nang payapa.

Paalam DQ.

batang katabi: Kuya, nagsusulat ka ba para magsabi ng totoo o para magsinungaling?
Ako: Wala sa dalawa.
bata: Eh ano po?
Ako: Para magparinig.

The first player of this game starts with the "6 weird things/habits about yourself" and people who get tagged need to write a blog of their 6 weird habits/things, as well as state this rule clearly. In the end, you need to choose 6 people to be tagged and list their names. Don't forget to leave a comment that says "you are tagged" in their comments and tell them to read yours.

1. misplaced kurtina inside my room.

2. mahilig akong maglakad ng looong distances.

3. pag wala akong magawa, nahuhuli ko ang sarili kong nagtatanggal ng tumutubong goatee sa mukha ko.

4. tweny. twenti. twenty.

5. URGE, hardbound.

6. non-meat eater, bagong convert. weird ba yun?



Wala akong gustong idamay.

Your Vocabulary Score: A-

Congratulations on your multifarious vocabulary! You must be quite an erudite person.

na nosebleed ako sa ibang words. :(

Kumakalembang ang mga kampana ng simbahan. Luntiang kapatagan. Sumasayaw ang puno sa ritmo ng hangin. Bughaw na kalawakan.

Dinuduyan ng hangin ang isang katawan. Dilat ang mata ng mamang nagpatiwakal sa ilalim ng puno.

Shower. Bumubuhos ang mainit na tubig sa ibabaw ng isang bangkay. Pulang-pula ang sahig dahil sa dugo.

Bumalik ang mama, may dalang palakol. Sinimulang paghiwalayin ang laman. Hiniwa. Parang karne sa palengke. Mainit na laman. Dinukot ang lamanloob.

Bukas ang mata ng ulong pugot. Binuksan ang bibig, isinubo ang puso. Tumutulo ang dugo.

Pagpapalakas ng katawan, kalooban, at isipan. Amen.

sa isang tavern. pulang-pula ang paligid: ilaw, pader, sahig, upuan. dalawang set ng mesa lamang ang makikita. sa unang mesa, mag-isang umiinom ang isang mama na halatang balisa/sobra ang kalungkutan; sa ikalawang mesa naman, isang grupo ng limang lalake ang masaya at maingay na nag-iinuman.

mayroong tagakuha ng order na pabalik-balik sa tagpo.

sa unang "act," hindi magsasalita ang mama sa unang mesa. masayang mag-iinuman ang grupo sa ikalawang mesa. mapag-uusapan ng grupo ang tungkol sa balitang nabasa sa tabloid. tanging ang ikalawang mesa lamang ang may liwanag sa act na ito. papasok lamang ang tagakuha ng order kapag tinawag.

sa ikalawang act, tanging ang unang mesa lamang ang may ilaw. monologue ito ng mama. mapapansin na tila nakatulog na ang mga lalake sa ikalawang mesa dahil sa kalasingan. sa bandang huli, lalapit ang mama sa ikalawang mesa, itataas ang pugot na ulo ng pinakamaingay sa grupo, aalis. magdidilim ang buong lugar.